Moje boje z Erasmusem cz. 3 i 4

Sporo wody w Wiśle upłynęło od moje ostatniego wpisu. Niestety sprawy się komplikowały i sesja przyszła wcześniej niż spodziewana. Na czym to ja ostatnio skończyłem...
A tak! Learning Agreement i Application Form zaniesione do Działu Spraw Międzynarodowych (swoją drogą to nazwa ta obowiązuje już od maja chyba, a na stronie głównej PG oraz na stronie internetowej Działu wciąż widnieje stara nazwa – Dział Współpracy z Zagranicą...). Najłatwiejsze za mną, a – jak się okazało później – najgorsze przede mną.
Uczelnia, na której chcę studiować potwierdziła oficjalnie moje przyjęcie na semestr oraz na kurs językowy. Brakowało mi już tylko zgody dziekana na wyjazd. Formalność... niby. Nie jest to jednak takie proste.

Zgoda dziekana musi pojawić się na „Wniosku o wyjazd za granicę”, który pobrać można ze stron DSM. Z wydrukowanym dokumentem, zadowolony poszedłem do Koordynatora Wydziałowego (ds. Wymian Studenckich). Wniosek podpisałem ja, podpisał On, teraz wycieczka do DSM. Tam uśmiech znikł z mej twarzy, ponieważ okazało się, że brakuje jeszcze podpisu dziekana. Bez tego podpisu nie zostanie uruchomione stypendium. No to wycieczka do Koordynatora... Ogólnie dużo tych wycieczek było.

Ogólnie byłem w dość kiepskiej sytuacji, bowiem sprawy wyglądały następująco:
Aby wyjechać na wymianę w ramach programu LLP Erasmus należy oprócz Learning Agreement i Application Form wypełnić Wniosek o Wyjazd Zagranicę, który podpisać muszą cztery osoby: wnioskodawca (czyli ja), Koordynator Wydziałowy, Dziekan Wydziału oraz pani w DSM. Problem pojawił się oczywiście z tym trzecim podpisem.

Dziekan podpisze wniosek dopiero wtedy, kiedy student będzie miał zaliczony aktualny semestr. Spoko, generalnie to nie problem, ale wyłóżmy fakty na stół. Sesja rozpoczynała się 28 stycznia. Kurs językowy, na który aplikowałem rozpoczyna się 25 stycznia. Bilety lotnicze zabukowane na 23 stycznia, a pociąg na lotnisko miałem 21 stycznia. Wniosek? Do 21 stycznia musiałem złożyć w Dziekanacie indeks z kompletem wpisów za ostatni semestr. Jest to warunek konieczny (ale niewystarczający :P) by dziekan podpisał wniosek.

OK. W czasie, kiedy wszystkim wbliżają się terminy projektów ja musiałem zdać wszystkie egzaminy, oddać projekty, ogólnie rozliczyć się z całego semestru. Sprowadziło się do tego, że po Nowym Roku z domu wychodziłem tylko na uczelnię. Mało się spało, dużo się pracowało.
15 stycznia nie miałem jeszcze żadnego wpisu, 12 stycznia o 8 rano brakowało mi jeszcze 3ch wpisów. Jednak tego samego dnia o 18-tej cieszyłem się już z kompletu wpisów. Następnego dnia o godzinie 19.15 miałem pociąg do Katowic. Na szczęście pani w Dziekanacie zapewniła mnie, że kiedy złożę indeks z kompletem wpisów to podpis dziekana jest już tylko czystą formalnością. Brak jednego wpisu oznaczałby: baj baj Erasmus...
21 stycznia złożyłem indeks. To wszystko można jechać!

Nie :P

Ha! To byłoby zbyt proste. W zasadzie to można jechać, ale pozostaje jeszcze jedna sprawa. Wizyta w NFZ. Niewiedzieć czemu, w Polsce wciąż panują absurdalne przepisy, które utrudniają życie nam wszystkim. Parlamentarzyści nie mają chyba dzieci, które studiują w innych miastach niż rodzinne, bo jeśli by mieli, to wiedzieliby o czym teraz mówię.
Jako, że jesteśmy w Unii Europejskiej to mamy prawo do bezpłatnej opieki zdrowotnej jej całym terenie. Fajnie! Trzeba tylko wyrobić taką dziwną kartę, która cię do tego upoważnia. Dostaje się ją za darmo, ale...

NFZ wymyślił sobie, że ludzie na pewno nigdy nie zaplanują sobię wyjazdu za granicę z wyprzedzeniem większym niż 2 tygodnie. Tak, jeśli pójdzie się do NFZ-tu wcześniej niż 2 tygodnie przed wyjazdem to odeślą Cię z kwitkiem. Co za bzdura! Akurat 2 tygodnie przed wyjazdem przeżywalem chyba najbardziej hardcorową sesję na studiach. Nie miałem nawet czasu iść do Biedronki na zakupy, a co dopiero na tracenie czasu w urzędach. Dodatkowo nikt nie udzieli Ci potrzebnych informacji od razu. Najlepsze kąski zostawiają na koniec.
Kiedy już 21 stycznia udałem się do NFZ po kartę, którą wydają od ręki, okazało się, że wcale nie jest to takie proste. Wszystko przez meldunek, relikt PRLu, który nie daje nam żyć normalnie i niewiedzieć czemu rząd wycofał się z wprowadzenia ustawy o jego wycofaniu w 2011 roku. Zdaję sobie sprawę, że polityka to skomplikowana sprawa, ale krew człowieka zalewa, kiedy musi żyć w kraju, który zżera biurokracja. Ech dobra, o tym można by poprowadzić osobny blog. Polityka na bok, NFZ wraca na pierwszy plan.

Meldunki... no super. Szkoda, że przemiłe panie, pracujące w tym urzędzie nie powiedziały od razu, że sprawę tej karty należy załatwiać w województwie, w którym jest się zameldowanym na stałe! Nie dziwota, że wiele starszych osób jest zgorzkniałych, skoro tyle nerwów musieli stracić w urzędach.

Pamiętajcie o tym moi drodzy. Jeżeli pochodzicie z innego województwa, to od razu tam kierujcie swoje kroki. Na szczęscie sprawę tą załatwić można pocztą.
Acha zapomniałbym. Aby dostać kartę ważną dłużej niż 3 miesiące, należy przedłożyć w NFZ zaświadczenie z uczelni informujące o tym, że student na prawdę wyjeżdża na tak długo. To już kolejny papier do kolekcji.

Na wniosku z NFZ-tu można wpisać adres, pod który mają wysłać ową kartę. Chociaż tyle...
Uff, sporo tego biegania było. Czas, by to wszystko jakoś zebrać do kupy i napisać zwięźle co i jak.

Co zrobić, aby wyjechać na Erasmusa (z Wydziału ETI).

1. Wybrać uczelnię,
   •  Jeżeli wydział ma podpisaną umowę z uczelnią to spoko (lista dostępna jest na naszej stronie),
   •  Jeżeli wydział nie ma podpisanej umowy z uczelnią (mój przypadek) to można sie samemu postarać o podpisanie takiej umowy. Więcej informacji na tem temat w DSM.
2. Nawiązać kontakt z uczelnią. Należy dowiedzieć się drogą nieformalną czy przyjeliby cię na studia. Z taką zgodą jedziemy dalej,
3. Poinformować Koordynatora Wydziałowego (obecnie tę funkcję pełni prof. Molisz). Przekaże on kolejne informacje odnoście papierków,
4. Poprosić uczelnię o przysłanie Learning Agreement i Application Form. Być może uczelnia będzie chciała, aby wypełnić jeszcze inne papiery lub napisać CV i list motywacyjny,
5. Wypełnić Learning Agreement i Application Form,
6. Udać się z tym do Koordynatora, a następnie do DSM,
7. W DSM powiedzą, że potrzebny jest jeszcze wniosek o wyjazd ze zgodą dziekana,
8. Wysyłamy LA i AP do uczelni. Dobrze jest wykonać najpierw skan tych dokumentów i wysłać mailem, a następnie pocztą. Generalnie powinniśmy mieć kopie wszystkich dokumentów zebranych w trakcie starań o wyjazd. Uczelnia za nas powinna wysłać papiery!
9. Czekamy na ofiacjalne pismo z informacją o przyjęciu na studia w ramach wymiany studenckiej z Programu Erasmus,
10. Na otrzymanym piśmie będzie napisany okres na jaki uczelnia nas przyjmuje. Jeśli semestr zaczyna się wcześniej niż u nas (lub ktoś jak ja wybiera się na kurs językowy) to niestety musi zaliczyć wszystko wcześniej.
11. Najczęściej trzeba zaliczyć cały semestr w sesji podstawowej lub przed sesją.
12. Składamy w dziekanacie komplet dokumentów (kopia LA i AP, wniosek o wyjazd, podanie do dziekana z prośbą o wyjazd, indeks z kompletem wpisów) i czekamy na zgodę.
13. Po otrzymaniu podpisu dziekana na wniosku o wyjazd idziemy z nim do DSM, gdzie podpisać należy jeszcze umowę i wypełnić trzeba kartę z informacjami o studencie.
14. W międzyczasie w NFZcie załatwić trzeba tą śmieszną kartę.
15. Można pokusić się o wykupienie dodatkowego ubezpieczenia, np. Euro26.
16. hTo chyba wszystko, jak widać niewiele :P